Dit "verhaal" begint eigenlijk 4-5 jaar geleden toen ik op de markt deze mooie stof had gekocht om voor mezelf een rok te maken. Echter omdat ik twijfelde of het wel mooi zou worden, steeds weer voor me uitgeschoven.... Ook al eens het plan gehad er voor Nienke of Silke een jas van te maken, maar die vonden de stof niet mooi! en ik wel....
Dit voorjaar kwam het patroon Jadela en toen bij het rommelen tussen de stofjes toevallig de ruitjes stof en de jassenstof samen kwamen wist ik het: Dat wordt een JAS!
Heerlijk zitten naaien en borduren, want die paisley borduurtjes waren ook zo mooi en dat bruine band paste ook als was het ervoor gemaakt was de jas bijna klaar (alleen de onderrand moest nog dicht gestikt...). Toen ik hem 'savonds aantrok om te laten zien, werd er gekeken en gekeken en gekeken, maar weinig gezegd en dan weet je het eigenlijk al.... er wordt nagedacht om tactisch te zeggen dat het niks is..... En toen sloeg de twijfel toe... Wat is er dan niet goed aan? Een antwoord krijg je dan niet omdat mannen en kinderen dat niet weten, ze weten immers altijd pas als het klaar is hoe het eruit ziet.... en verder dan leuk, mooi, gaaf, stom gaat het dan niet....)
Omdat ik mezelf goed genoeg ken en de jas toch niet zou dragen als ik het gevoel heb dat er iets mee mis is, heb ik hem weggelegd, wegdoen was ook meteen zowat....
Tot vorig weekend, toen kwam ik weer de jas tegen en vond dat ik er iets mee moest, dus hem weer aangetrokken om te kijken wat ik er aan zou kunnen/moeten veranderen en wat denk je: "Wat een leuke jas heb je aan, heb je die net gemaakt?!!!!!!" En Nienke en Silke vonden hem ook erg leuk.....
Kortom moraal van het verhaal: Vertrouw op jezelf! trek je niet zo veel aan van wat anderen van je vinden....
Vrolijke groet, Karen
